Bezoek aan de Himalaya en Dalai Lama

Het regent op dit moment in groene bergen van Mcleodganj, dus ik hoef de welbekende quote niet eens aan te halen om jullie te laten begrijpen dat dit een prima moment is om het een en ander op het digitale papier te zetten. Zoals beloofd zijn de eerste en laatste paragraaf genoeg voor de snelle lezers. Dus het belangrijkste om te melden is dat het nog steeds erg goed met me gaat. Na Delhi heb ik een bus genomen naar Manali en daar heb ik ruim 4 dagen doorgebracht. Het was heerlijk om, na de hitte in de stad/woestijn, in de bergen te zijn. Het type backpacker heeft me wel enigszins teleurgesteld, voor groepjes studenten uit India of echte hippies. Heerlijk is het dan dat je in je eentje reist en dus zelf kunt bepalen wat je doet en als je geen zin meer hebt in iemand, gewoon letterlijk kan opstaan en weglopen. Ook in hier Mcleodganj genoeg backpackers om mee te praten/eten. Verder ben ik veel bezig geweest met mijn camera de afgelopen tijd, vooral geprobeerd om mensen te fotograferen. Dat is een vak apart, omdat je eerst een connectie moet maken en een soort van non-verbale toestemming moet krijgen om te foto te maken. Als deze toestemming er is, dan heb je 1 kans om de foto te maken, voordat mensen het arelaxed gaan vinden. Opvallend is trouwens dat vrouwen bijna altijd of heel duidelijk gebaren dat ze niet op de foto willen, of hun hand ophouden omdat ze er geld verwachten.

Old Delhi
Nu we met de rustige lezers zijn overgebleven ga ik weer even een paar stappen terug. In Delhi ben ik op mijn laatste volle dag daar, samen met wat anderen uit mijn hostel inclusief iemand die er werkt, naar Old Delhi gegaan. Dit is een plek zoals nergens anders ter wereld, kleine steegjes vol met winkels en plekken om te eten, waar vlak boven je hoofd de elektriciteitskabels lopen (omdat iedereen illegaal aftapt van de lantaarnpalen). We waren onder begeleiding van degene van het hostel, anders is het een doolhof waar je nooit meer uit komt. Ons doel was eten, heel erg veel eten. Dat is gelukt en het was geweldig, zoveel verschillende opties, zoveel verschillende smaken, het was heerlijk. Tot nu toe ben ik er zelfs nog niet ziek van geworden.

Manali
Een busrit bracht me vanuit Delhi naar de Himalaya. Maar dit was niet zomaar een busrit, deze duurde namelijk ruim 16 uur en dat is verschrikkelijk lang. Gelukkig konden we onderweg 2x de bus uit, maar het duurde eindeloos. Ik heb gekozen om het overdag te doen, ipv in de nacht wat de meesten doen, om op die manier meer van het land te kunnen zien. Spijt heb ik niet, maar het was verschrikkelijk lang. Typisch was het dat de bijrijder halverwege besloot dat er toch duct tape nodig was om de boel bij mekaar te houden en her en der door de bus heen begon te tapen.
Over Manali heb ik al een beetje verteld, een leuk oud dorpje aan de voet van de Himalaya op zo’n 2000 meter. Hier heb ik elke avond leuke en interessante gesprekken gehad met andere gasten, zoals bijvoorbeeld met een Belg die vanuit Brussel was komen fietsen en een stel uit India die over de situatie in Kasmir hebben verteld. Ik heb mijn eerste boek van de reis uitgelezen. Een hele dag gewandeld naar een prachtige waterval, hoog boven de vallei en je kon er ook achter gaan staan. Ook ben ik een dag met een taxi op pad gegaan samen met een Brit, die eindelijk niet een verdwaalde hippie was, maar gewoon een Engelse student. We zijn over de Rothang pas gegaan, moet je maak opzoeken, was soms nogal angstaanjagend. Maar aan de andere kant van de pas was het landschap volledig anders. Rotsen, droogte en hele hoge Himalaya bergtoppen. Eigenlijk wilde ik nog verder noordelijk gaan reizen, de bergen in, maar het wordt winter en dus niet meer echt ideaal aangezien het onvoorspelbaar is welke wegen wanneer open zijn.

Mcleodganj
Dus ben ik met een korte busrit van bijna 11 uur vanuit Manali naar Mcleodganj gegaan waar ik nu zit. Deze plek, ook in de bergen gelegen, is vooral bekend doordat de regering van Tibet hier zit, aangezien deze verbannen is uit Tibet zelf. Overal lopen dus Tibetaanse monniken rond en ook de Dalai Lama woont hier, hem heb ik nog niet voorbij zien lopen helaas. Dit is ook de voornaamste reden van mijn bezoek, uit eerste hand van de monniken horen/leren over hun geloof en de politiek situatie. Veel anderen komen hier ook naartoe vanwege de prachtige natuur en ook het Tibetaanse eten is een absoluut pluspunt.

Cultuurverschillen
Het is tijd om het een en ander aan India te belichten wat in mijn ogen verschilt van onze Westerse opvattingen. Hierbij moet ik wel zeggen dat reizen om de wereld betekent dat je in aanraking komt met heel erg veel dingen die “anders” zijn of gaan dan hoe we dat in Nederland zien. Maar dat wil natuurlijk absoluut niet zeggen dat het ene goed is en het andere fout. Mensen vinden logischerwijs vaak hun eigen opvattingen en handelingen de juiste, maar het kan natuurlijk nooit kwaad om open te staan voor nieuwe dingen. Dat is ook wat ik zo leuk vind aan reizen, al die nieuwe dingen, ik kijk mn ogen uit en probeer zo objectief mogelijk een mening te vormen en te bepalen of het iets is wat ik wil opnemen in mijn eigen leven.

Genoeg slap gelul, ik zal het een en ander proberen uit te leggen (nooit hetzelfde als met je eigen ogen zien). Hier in India is vegetarisch de standaard, op het moment dat ergens vlees in zit dan valt dit op de menukaart onder ‘Non veg’. Zelf heb ik sinds ik hier ben nog geen vlees gegeten, geen zorgen zodra ik ergens ben waar de hygiëne het toelaat kan ik niet wachten om een heerlijk stuk vlees te eten.
In het verkeer gelden geen regels, de enige twee regels zijn dat als 2 voertuigen in tegengestelde richting gaan je enigszins links moet houden en dat je moet toeteren. Je moet heel erg veel toeteren, bij elke bocht die je neemt; toeteren. Zie je een voetganger of een koe; toeteren. Ga je inhalen (dat doen ze erg veel, vaak moeten ze halverwege toch de poging staken); toeteren net zo lang tot je het ingehaalde voertuig bent. Zie je iemand die je kent; toeteren. Staat iedereen stil omdat de weg te smal is om elkaar te passeren; toeteren. Jullie begrijpen dat het chaotisch is, vooral omdat ze zich hier niet aan de ongeschreven regel houden dat als je een tegenligger ziet, je even wacht op een iets breder stuk. Ze rijden gewoon door tot ze elkaar bijna raken en gaan dan uitzoeken hoe ze langs elkaar komen.
Mannelijkheid is een wat ander begrip hier, zo lopen veel mannen hand in hand over straat, puur vriendschappelijk. Ook zie je vaak op mooie plekken, zoals een rivier of gebouw, groepen mannen hele fotoshoots houden. Waarbij ik zelfs een keer gezien heb dat er één zonnebril mee was, die doorgegeven werd. Wel zijn het bijna alleen maar mannen die werken in de winkeltjes en de eettentjes. Vrouwen zie je relatief weer veel vaker het sjouwwerk doen, door bijvoorbeeld met een grote mand vol met appels of hooi rond te lopen.
In de hostels heb je gelukkig altijd een wc zoals wij die kennen. Maar op plekken in het land waar weinig westerlingen komen is de wc vaak gewoon nog een gat in de grond met een soort douchekop ernaast om de boel een beetje schoon te spoelen. Het schijnt dat Indiërs hiervoor altijd hun linkerhand gebruiken. Hun rechterhand (jaja leuk bruggetje) gebruiken ze namelijk om te eten. Ook hierbij wordt aan toeristen gedacht en krijg ik bijna altijd vork en lepel bij de maaltijd, maar Indiërs zelf eten alles met hun rechterhand. Ze zeggen dat dit een extra dimensie geeft aan het eten, ik probeer dit dus ook soms, in tegenstelling tot dat andere.
Er zijn vast nog veel meer dingen te noemen, misschien kom ik hier later nog op terug, misschien ook niet.

Kortom
In Manali heb ik samen met een Indiër een reisroute gemaakt, zodat ik de komende 4 weken nog zoveel mogelijk verschillende dingen kan gaan zien in India. Ik ga me dus wel enigszins vastleggen, dat moet ook wel omdat de trein minder flexibel is dan de bus. In Manali heb ik bijvoorbeeld 3 keer een paar uur van tevoren nog mijn busticket veranderd. Morgen ga ik met de nachtbus, ook ik moet eraan geloven, terug naar Delhi. Daar heb ik 2 uur de tijd om naar het treinstation te komen en de trein naar Agra te pakken. Dat gaat natuurlijk spannend worden, want op tijd komen is niet iets wat typisch India is. Vanuit Agra, waar ik de Taj Mahal ga bezoeken, ga ik verder reizen in de provincie Rajasthan. Wat ik na 12 november ga doen, als ik naar Bangkok vlieg, daarvan heb ik nog geen enkel idee. Van sommigen heb ik al wat tips gekregen, maar ik ga er nog even rustig over nadenken (ik betrapte mezelf er laatst op dat ik via Skyscanner tickets naar Mongolië aan het opzoeken was) en sta dus overal nog voor open. Ik ga proberen om via Instagram of hier onder dit blog wat foto’s te delen met jullie. Het was leuk om de vele positieve reacties te horen na mijn vorige blog.

X
Sneth